विदर्भातील 7 पैकी 6 विमानतळांवर नियमित उड्डाणे नाहीत, नागपूरची हवाई जोडणीही मर्यादित

नागपूर शहराचा वेगाने विकास होत आहे. विदर्भात औद्योगिक क्रांतीचा काळ सुरू असून लाखो कोटी रुपयांची गुंतवणूक आकर्षित केली जात आहे. अनेक नवे उद्योग विदर्भात आले आहेत, विकासाला गती मिळाली आहे आणि बाहेरून आलेले लोक इथल्या शहरांशी जोडले गेले आहेत. पण या जोडणीचा फायदा विमान वाहतूक क्षेत्राला मिळताना दिसत नाही. विमानतळाच्या खासगीकरणात झालेल्या उशिराची किंमत आजही आपल्याला मोजावी लागत आहे.

आपण फ्लाइट वाढवण्याची मागणी करतो, पण प्रत्यक्षात कंपन्या फ्लाइट कमी करून आपल्याला 'दोन पावले' मागे ढकलतात. नागपूरशी इतकी सापत्न वागणूक होत असेल, तर अमरावती, गोंदिया, अकोला, यवतमाळ आणि चंद्रपूरची कहाणी वेगळी सांगायची गरज नाही. गडचिरोलीत विमानतळ बांधण्याची चर्चा सुरू आहे. मात्र इतर विमानतळांना अजूनही 'विमाने' मिळालेली नसताना गडचिरोलीचे काय होणार, हा प्रश्न उरतो.

भोपाळ, सुरत, जयपूर, विशाखापट्टणम, कोची, कोईम्बतूर, कालिकत, भुवनेश्वर, गुवाहाटी, चंदीगड, रांची, लखनऊ, पाटणा आणि इतर ठिकाणांशी थेट जोडणी झाली, तर इथल्या व्यापाऱ्यांना आणि उद्योजकांना तसेच विद्यार्थ्यांना आणि नोकरदार प्रवाशांनाही मोठी सोय होईल.

सिंगापूर, बँकॉक आणि क्वालालंपूरला जाण्यासाठी आजही कनेक्टिंग फ्लाइटचा आधार घ्यावा लागतो. चेन्नई, बेळगावी, कोल्हापूर, औरंगाबाद, नाशिक आणि लखनऊनंतर आता किशनगडशी असलेला थेट हवाई संपर्कही तुटला आहे.

विदर्भाची प्रगती लक्षात घेऊन सात विमानतळांवर काम करण्यात आले. त्यापैकी देशाच्या अगदी मध्यभागी असलेले नागपूरच फक्त देशातील 12 ठिकाणांना जोडू शकले आहे. अमरावतीहून फ्लाइट कधी सुरू होते तर कधी बंद पडते, गोंदियाची स्थितीही साधारण तशीच आहे. यवतमाळ, अकोला आणि चंद्रपूरच्या धावपट्ट्यांवर विमाने क्वचितच उतरतात आणि नियमित सेवेसाठी ही ठिकाणे अजूनही तरसत आहेत. या सगळ्यांना अजूनही नागपूरवरच अवलंबून राहावे लागते. नागपूरला येण्यासाठी त्यांना जितका वेळ लागतो, तेवढ्या वेळात त्यांच्या जिल्ह्यातला विमानतळ चालू असता तर ते 'दुबई' आणि 'दिल्ली'पर्यंत पोहोचू शकले असते.

नेते आणि अधिकारी मोठमोठ्या गोष्टी करतात, पण तोडगा काढण्यात त्यांना यश येत नाही. अमरावतीहून सध्या मुंबईसाठी आठवड्यातून चार दिवस (सोमवार, बुधवार, शुक्रवार आणि रविवार) फ्लाइट आहे. तिथे पीएम मित्र टेक्सटाइल पार्क उभा राहत आहे. त्यामुळे तिथे येणाऱ्या उद्योगांना सुरत आणि अहमदाबादशी जोडण्याची गरज भासेल, पण तसा कोणताही प्रयत्न कुठे दिसत नाही. गोंदियाहून हैदराबाद आणि इंदूरसाठी फ्लाइट सुरू झाली होती, ती बंद पडली आहे. 'उडान' योजनेची 'हवा' निघून गेली आहे.

आतापर्यंत दिल्ली, मुंबई, पुणे, बेंगळुरू, हैदराबाद, इंदूर, कोलकाता, अहमदाबाद, नांदेड आणि गोवा एवढ्याच शहरांशी नागपूर जोडले गेले आहे. म्हणजे सध्या फक्त 10 देशांतर्गत आणि 2 आंतरराष्ट्रीय उड्डाणे सुरू आहेत. या दोन आंतरराष्ट्रीय उड्डाणांत दोहा आणि शारजाह यांचा समावेश आहे. मात्र कतार एअरवेजने 22 ऑक्टोबर ते 29 मार्च 2027 पर्यंत नागपूर-दोहा-नागपूर ही सेवा मागे घेत असल्याची घोषणा केली आहे. त्यामुळे 22 ऑक्टोबरनंतर नागपूरहून एकच आंतरराष्ट्रीय फ्लाइट उरेल.

गेल्या काही वर्षांत देशातील विमानतळांची संख्या वेगाने वाढून सुमारे 160 झाली आहे. आंतरराष्ट्रीय विमानतळ देशात 17 आहेत आणि त्यात नागपूरचाही समावेश आहे. खेदाची गोष्ट म्हणजे नावापुरत्या या आंतरराष्ट्रीय विमानतळावरून फक्त 2 विमाने चालतात, त्यातलेही एक बंद होणार आहे. आंतरराष्ट्रीय मार्ग वाढवण्यासाठी कुणी प्रयत्न केले नाहीत. घोषणा खूप झाल्या, पण कुणालाही यश आले नाही. त्यामुळे जग आपल्या पोहोचीपासून 'दूर'च राहिले आहे.

बऱ्याच प्रयत्नांनंतर केंद्राकडून नागपूर विमानतळाच्या खासगीकरणाला मंजुरी मिळाली आणि तो जीएमआरकडे सोपवण्यात आला. 'उडान'मुळे अपेक्षा खूप वाढल्या, पण प्रत्यक्षात नागपूरहून विमाने वाढण्याऐवजी कमी होत गेली. डेस्टिनेशनच्या नावाखाली बोटावर मोजण्याइतकीच ठिकाणे आहेत.

देशाच्या मध्यभागी असूनही संपूर्ण देशाला जोडण्याची हिंमत कुणी दाखवू शकलेले नाही. देश तर दूरच, राज्याची राजधानी वगळता दुसरी कोणतीही फ्लाइट इथून सुरू करता आलेली नाही. राज्यालाच नीट जोडता आले नसताना आपले नेते 'उडान' भरण्याच्या गोष्टी कशा करू शकतात?