नाना पाटेकर यांचे गोव्यात निधन; रात्री अडीच वाजता मित्राला पाठवला होता मेसेज

मराठी आणि हिंदी सिनेमाचा एक मोठा आवाज शांत झाला आहे. अभिनेते नाना पाटेकर यांचे गोव्यात निधन झाले. गुरुवारी 11 ऑक्टोबरच्या पहाटे वयाच्या 75 व्या वर्षी हृदयविकाराच्या झटक्याने त्यांचे निधन झाल्याची माहिती समोर आली आहे.

ही बातमी कळताच महाराष्ट्रासह सिनेसृष्टीला मोठा धक्का बसला. नाना नेहमी फिट असायचे आणि त्यांना कोणताही मोठा आजार नव्हता, मग अचानक असे कसे झाले, असा प्रश्न सगळेच विचारत आहेत.

पोलिसांनी दिलेल्या माहितीनुसार नाना गोव्यातील दोनापावला येथील ओशन पार्क सोसायटीत राहत होते. त्या रात्री घरात त्यांच्यासोबत केअरटेकर होता. त्यांचे जवळचे मित्र आणि फॅमिली फ्रेंड अमेय नाईक रात्री 11.30 वाजेपर्यंत त्यांच्यासोबत होते. अमेय यांनी सांगितले की 11.30 पर्यंत नाना एकदम नॉर्मल होते आणि त्यांना काहीच त्रास नव्हता.

अमेय घरी निघून गेले. त्यानंतर रात्री 2.30 वाजता नानांना बेचैन वाटू लागले आणि त्यांनी लगेच अमेय नाईक यांना मेसेज केला. "मला अस्वस्थ वाटतंय" असा तो मेसेज होता.

रात्रीची वेळ असल्याने अमेय यांनी तो मेसेज पहाटे 3.30 वाजता पाहिला. त्यांनी लगेच नानांना फोन लावला, पण नानांनी फोन उचलला नाही. म्हणून अमेय धावतच नानांच्या घरी गेले.

घरी पोहोचल्यावर नाना सोफ्यावर बसलेले दिसले आणि त्यांची तब्येत खूपच खराब झाली होती. छातीच्या डाव्या बाजूला दुखतंय आणि खूप दाबल्यासारखं वाटतंय, असे त्यांनी सांगितले. अमेय यांनी लगेच हॉस्पिटलला जायचे ठरवले. नाना कपडे बदलायला गेले आणि परत येऊन सोफ्यावर बसले, पण त्याचवेळी ते बेशुद्ध झाले.

परिस्थिती गंभीर झाल्याने अमेय नाईक यांनी वॉचमनच्या मदतीने लगेच रुग्णवाहिका बोलावली. नानांच्या घरापासून मणिपाल हॉस्पिटल फक्त 4 ते 5 मिनिटांच्या अंतरावर होते. त्यांना तात्काळ तिथे नेले. डॉक्टरांनी 45 मिनिटे नानांना CPR दिला आणि शर्थीचे प्रयत्न केले, पण त्यांच्या प्रयत्नांना यश आले नाही. पहाटे 5.20 वाजता डॉक्टरांनी नाना पाटेकर यांना मृत घोषित केले.

आता सगळेजण हेच बोलत आहेत की तो मेसेज रात्री 2.30 वाजताच पाहिला असता, तर कदाचित नानांना लवकर मदत मिळाली असती आणि ते आज आपल्यात असते. पण जे व्हायचे होते ते झाले. पोलिसांनी या प्रकरणी नैसर्गिक मृत्यूची नोंद केली असून पुढील तपास सुरू आहे.

नाना पाटेकर म्हणजे फक्त अभिनेते नव्हते, ते एक व्यक्तिमत्व होते. परिंदा, प्रहार, क्रांतिवीर, नटसम्राट अशा सिनेमांत त्यांनी केलेले काम लोक कधीच विसरणार नाहीत. त्यांचा आवाज, त्यांची स्टाइल आणि त्यांची स्पष्ट बोलण्याची पद्धत हीच त्यांची ओळख होती.

सिनेमाच्या बाहेरही त्यांनी खूप मोठे काम केले. शेतकऱ्यांसाठी त्यांनी नाम फाउंडेशन सुरू केले होते आणि ते नेहमी सामान्य माणसाच्या पाठीशी उभे राहिले. आज त्यांच्या जाण्याने फक्त सिनेसृष्टीच नाही, तर संपूर्ण महाराष्ट्र पोरका झाला आहे.