विठ्ठलवाडाच्या हॉटेलमध्ये आई राबते, तिची लेक त्याच गर्दीत अभ्यास करते
गोंडपिपरी तालुक्यातील विठ्ठलवाडा येथे हायवेजवळच्या छोट्या हॉटेलमध्ये एक मुलगी आईच्या कष्टांच्या सोबतीने शिक्षणाची वाट चालत आहे.
गोंडपिपरी तालुक्यातील विठ्ठलवाडा येथे हायवेला लागून एक छोटेसे हॉटेल आहे. तिथे एका कुटुंबाची धडपड रोज दिसते. घरची परिस्थिती बेताची आहे आणि पोट भरण्यासाठी आई-वडिलांना दिवसरात्र धावपळ करावी लागते.
वडील पानठेला चालवतात. आई आणि घरातले इतर सदस्य हॉटेलमध्ये वेगवेगळे पदार्थ तयार करण्यापासून ते विकण्यापर्यंत सगळी कामे करतात. सकाळपासून सुरू झालेली ही लगबग दिवसभर चालते.
या घरातली एक चिमुरडी सकाळी शाळेत जाते. पाठीवर दप्तर, डोळ्यांत स्वप्नं आणि शिकण्याची जिद्द घेऊन ती निघते. शाळा सुटल्यावर इतर मुलांसारखी खेळायला न जाता ती सरळ आई-वडिलांकडे येते.
हॉटेलमध्ये गिऱ्हाईकांची ये-जा असते, स्वयंपाकघरात गडबड सुरू असते, भांड्यांचा आवाज येतो आणि आई धावपळ करत असते. एवढ्या गोंधळातही तिच्या चेहऱ्यावर तक्रारीचा लवलेश दिसत नाही.
खाण्याचा हट्ट नाही, खेळण्याचा हट्ट नाही, परिस्थितीबद्दल नाराजीही नाही. ती शांतपणे दप्तर खाली ठेवते, वह्या-पुस्तके काढते आणि हेच आपले अभ्यासाचे घर असल्यासारखी रमून अभ्यासाला बसते. हा तिचा रोजचा शिरस्ता झाला आहे.
आईच्या हातावर कष्टामुळे त्वचा घट्ट झाली आहे आणि लेकीच्या हातात वही-पेन आहे. हे दृश्य पाहणाऱ्याच्या मनाला भिडते. आईच्या कपाळावरचा घाम पाहून लेकीला शिक्षणाचे महत्त्व कळते, तर लेकीच्या हातातले वही-पेन पाहून आईच्या मनात उद्याच्या चांगल्या भविष्याची स्वप्ने फुलतात.
"माझ्या मुलीने शिकावे, मोठे व्हावे..." ही आईच्या मनातली न बोललेली इच्छा आहे, तर "आई-बाबांनी घेतलेल्या कष्टाचे चीज करायचे..." हा लेकीचा निर्धार आहे. या दोन भावना या छोट्या हॉटेलमध्ये रोज एकत्र येतात.
आज मोबाईल आणि सोशल मीडियाच्या काळात अनेक मुलांचे लक्ष अभ्यासापेक्षा स्क्रीनकडे सहज जाते. या मुलीसमोर मात्र महागडी अभ्यासाची खोली नाही, शांत वातावरण नाही, खास सोयीही नाहीत. तरीही तिच्या हातातले पेन थांबत नाही आणि डोळ्यांतल्या स्वप्नांची चमक कमी होत नाही.
मोठ्या सोयी नसतानाही मोठी स्वप्ने पाहणाऱ्या या मुलीने परिस्थितीपुढे हार न मानता शिक्षणाची वाट धरली आहे. माय-लेकीच्या नात्यातला जिव्हाळा आणि संघर्षाची ही सत्यकहाणी समाजासाठी प्रेरणा देणारी ठरत आहे.
कदाचित उद्या हीच मुलगी मोठ्या पदावर पोहोचेल आणि तिच्या यशाची दखल घेतली जाईल. पण त्या यशाच्या प्रत्येक पायरीखाली आईच्या कष्टाचा घाम, वडिलांच्या मेहनतीची ताकद आणि विठ्ठलवाड्यातल्या या छोट्या हॉटेलात केलेल्या अभ्यासाच्या असंख्य क्षणांची आठवण दडलेली असेल.