रिव्ह्यू: नव्या 'Resident Evil' सिनेमात भीती आणि हशा एकत्र

कॅपकॉमच्या लोकप्रिय व्हिडिओ गेमवर आधारित 'Resident Evil' फ्रँचायझीचा सातवा चित्रपट १८ सप्टेंबर २०२६ रोजी थिएटरमध्ये आला. या सिनेमाचे दिग्दर्शन झॅक क्रेगर यांनी केले असून त्यात ऑस्टिन अब्राम्स, झॅक चेरी, कली रीस आणि पॉल वॉल्टर हाउझर यांच्या भूमिका आहेत. सिनेमाचा कालावधी ९५ मिनिटांचा आहे आणि त्याला ४ पैकी ४ रेटिंग देण्यात आले आहे.

'बार्बेरियन' आणि 'वेपन्स' या गाजलेल्या सिनेमांसाठी ओळखले जाणारे क्रेगर हे नाव या रीबूटशी जोडले गेल्यापासून प्रेक्षकांच्या अपेक्षा वाढल्या होत्या. कॅपकॉमच्या याच नावाच्या गेम मालिकेवर याआधी सहा-सात चित्रपट येऊन गेले, पण प्रत्येक वेळी एकच तक्रार यायची, यात फक्त गोळीबार आणि झोम्बी दाखवले जातात, गेममधली खरी भीती पडद्यावर उतरतच नाही. त्यामुळे क्रेगर हा रीबूट करणार आहे हे कळल्यावर शंका उपस्थित झाल्या होत्या, पण पहिल्या पंधरा मिनिटांतच ही शंका खोटी ठरते, अशी माहिती पुढे आली.

कथेची सुरुवात ब्रायन या मेडिकल कुरियर बॉयपासून होते, ही भूमिका ऑस्टिन अब्राम्सने साकारली आहे. त्याच्या प्रेयसीने नुकतेच त्याला ती गर्भवती असल्याचे सांगितलेले असते, आणि त्यावर त्याची प्रतिक्रिया फारशी चांगली नसते. याच गोंधळलेल्या मनस्थितीत तो एक पार्सल रॅकून सिटीतील हॉस्पिटलमध्ये पोहोचवायला निघतो, कारण त्या डिलिव्हरीचे पैसे नेहमीपेक्षा दुप्पट मिळणार असतात. पण रॅकून सिटीत काहीतरी वाईट घडणार हे प्रेक्षकांना आधीच माहीत असते, आणि पुढच्या ९० मिनिटांत तेच सतत घडत राहते.

क्रेगरचे सर्वात मोठे यश म्हणजे गेम खेळताना जो अनुभव येतो, दार उघडताना छातीत धडधडणे, दारूगोळा किती उरलाय याची चिंता, कोणत्याही क्षणी काहीतरी समोर येण्याची भीती, तो अनुभव त्यांनी पडद्यावर तसाच उतरवला आहे. गेम खेळलेल्या आणि न खेळलेल्या दोन्ही प्रेक्षकांना हा सिनेमा तितकाच परिणामकारक वाटतो, कारण यात जुन्या संदर्भांचा भडिमार नाही किंवा उगाच लपवलेले संकेत कोंबलेले नाहीत. एक साधी, स्वतंत्र कथा आणि एक अत्यंत भेदरलेला नायक, एवढेच त्यासाठी पुरेसे ठरते.

ऑस्टिन अब्राम्सच्या कामाचा खास उल्लेख करावा लागतो. तो कुठेही हिरो वाटत नाही, तो पळतो, धापा टाकतो, ओरडतो, रडतो, आणि प्रेक्षकही त्याच्यासोबत तेच अनुभवतात. त्याचे सर्वसामान्य असणेच त्याची ताकद ठरते, आणि त्यामुळेच भीतीचे क्षण जास्त खरे वाटतात. हा सिनेमा जितका घाबरवतो तितकाच हसवतोही. क्रेगर हे पूर्वी 'व्हाइटेस्ट किड्स यू नो' या कॉमेडी ग्रुपचे सदस्य होते, आणि त्याचा प्रभाव इथे स्पष्ट दिसतो, सर्वात भयानक क्षणीही एखादा विनोदी संवाद येतो आणि थिएटरमध्ये हशा पिकतो, पण त्यामुळे भीतीचा प्रभाव कमी न होता उलट वाढतो.

सिनेमाची रचना काहीशी सरळसोट आहे, जंगल, मग शेत, मग शहर, गटार, हॉस्पिटल आणि शेवटी लॅब अशी एका पातळीनंतर दुसरी पातळी अशी वाटचाल आहे, जणू एखादा व्हिडिओ गेमच खेळत आहोत असे वाटते. रक्त आणि हिंसाचारही अगदी टोकाचा दाखवला आहे, डोकी फुटतात, अवयव लोंबकळतात, त्यामुळे कमकुवत मनाच्या प्रेक्षकांनी सावध राहावे असे सांगण्यात आले आहे, सिनेमाला R रेटिंग उगाच मिळालेले नाही.

तरीही, गेल्या अनेक वर्षांत आलेला हा सर्वोत्तम 'Resident Evil' चित्रपट असल्याचे म्हटले जात आहे. मिला जोवोविचच्या जुन्या सिनेमांनी जो एक्शन-पॅक्ड तमाशा दिला होता, त्यापेक्षा हा सिनेमा खूपच वेगळा असून गेमच्या मूळ आत्म्याशी प्रामाणिक असल्याचे सांगण्यात येत आहे.