काँगोत इबोलाचा उद्रेक नियंत्रणाबाहेर, ८,०६७ रुग्ण आणि ३,९०१ जणांचा मृत्यू
काँगोमध्ये इबोलाचे ८,०६७ रुग्ण आणि ३,९०१ मृत्यूंची नोंद झाली आहे, तर आरोग्य कर्मचाऱ्यांची कमतरता वाढत आहे.
काँगोमध्ये इबोलाचा उद्रेक नियंत्रणाबाहेर जात असल्याचे चित्र आहे. जागतिक आरोग्य संघटनेने या साथीला आंतरराष्ट्रीय आणीबाणी घोषित केली आहे. देशात आतापर्यंत या आजाराची ८,०६७ प्रकरणे आणि ३,९०१ मृत्यूंची नोंद झाली आहे.
२६ सप्टेंबरपर्यंतच्या आकडेवारीनुसार हे रुग्ण आणि मृत्यू देशाच्या २६ प्रांतांपैकी सात प्रांतांतील ६३ आरोग्य क्षेत्रांमधले आहेत. याचा अर्थ प्रत्येक १०० बाधित लोकांमागे ४८ पेक्षा जास्त जणांचा मृत्यू होत आहे. या आजाराशी लढण्यासाठी काँगोमध्ये आरोग्य कर्मचारी अपुरे पडत आहेत, ही सर्वात मोठी चिंता आहे.
काँगोमधला हा इबोलाचा १७ वा आणि सर्वात प्राणघातक उद्रेक आहे. हा आजार बुंदीबुग्यो विषाणूमुळे होतो आणि त्यावर अजून कोणताही मान्यताप्राप्त उपचार किंवा लस उपलब्ध नाही. जागतिक आरोग्य संघटनेच्या (WHO) म्हणण्यानुसार, अनेक लोक रुग्णालयात पोहोचण्याआधीच मरण पावत आहेत. म्हणजेच लोकांना वेळेवर उपचार मिळत नाहीत. उशिरा निदान आणि वेळेवर उपचार न मिळणे ही या मृत्यूंची प्रमुख कारणे आहेत.
या साथीतले सर्वात मोठे आव्हान म्हणजे लोकांचा अविश्वास. काही जणांना हा आजार म्हणजे अफवा वाटते. त्याचा परिणाम इतका गंभीर आहे की अनेक ठिकाणी आरोग्य कर्मचारी आणि उपचार केंद्रांवर हल्ले झाले आहेत.
इबोला रोखण्यासाठी संसाधने वेगाने तैनात केली जात आहेत आणि त्याचा ताण इतर आरोग्य सेवांवरही येत आहे. संयुक्त राष्ट्रांच्या OCHA नुसार एप्रिल ते जून या काळात इतुरी प्रांतातील नियमित प्राथमिक आरोग्य सेवांमध्ये १३ टक्क्यांनी घट झाली. भीतीमुळे लोक रुग्णालयात जाणेही टाळत आहेत.
आरोग्य कर्मचाऱ्यांची कमतरता हे आणखी एक मोठे आव्हान आहे. पगार उशिरा मिळत असल्याने आणि न मिळाल्याने अनेक भागांत संप पुकारले गेले आहेत. आफ्रिका सीडीसीनुसार साथीच्या सुरुवातीपासून ५० आरोग्य कर्मचाऱ्यांचा मृत्यू झाला आहे. काही भागांत नवीन रुग्ण कमी झाले आहेत, पण इतर भागांत प्रसार सुरूच आहे. आफ्रिका सीडीसीच्या आकडेवारीनुसार सध्याच्या साथीचा वेग २०१४-१६ मधील पश्चिम आफ्रिकेतील इबोला साथीपेक्षा जास्त आहे.
जागतिक आरोग्य संघटनेने (WHO) इशारा दिला आहे की हाच वेग कायम राहिला, तर ही साथ मागच्या संकटाच्या पातळीपर्यंत पोहोचू शकते. त्या संकटात जवळपास ११,००० लोकांचा मृत्यू झाला होता. हिंसाचार, आरोग्य कर्मचाऱ्यांचे संप आणि सततचे स्थलांतर यामुळे विषाणूला आवरण्याचे प्रयत्न आणखी कठीण झाले आहेत.