नागालँडमधल्या डान्स क्लासने शिकवला वेळेचे नियोजन करण्याचा वेगळा मंत्र

2024 च्या उन्हाळ्यात मी नागालँडमध्ये पोस्टिंगवर होतो आणि कुटुंबापासून लांब राहत होतो. पत्नी आणि मुले महाराष्ट्रात होती. सुट्ट्या मर्यादित असल्याने नागपूरला जाणे-येणे नेहमीच सोपे नव्हते. पण त्या उन्हाळ्याच्या सुट्टीत गोष्टी जुळून आल्या. मुलांना सुट्टी होती, पत्नीने रजा काढली आणि तिघेही नागालँडला माझ्याकडे आले. काही काळासाठी आम्ही पुन्हा एकत्र कुटुंब म्हणून राहू लागलो.

पण एक छोटी अडचण होती. नागपूरमधले आयुष्य शाळा, काम, घरची जबाबदारी, मित्रमंडळी, क्लासेस आणि रोजच्या धावपळीने भरलेले असते. नागालँडमध्ये मात्र आमच्याकडे एकमेकांसाठी जास्त वेळ होता, पण तो वेळ भरण्यासाठी फारसे काही नव्हते. मला त्या दिवसांना नुसती सुट्टी बनू द्यायचे नव्हते. मला असे काहीतरी हवे होते, ज्यातून फिटनेस, मनोरंजन आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे एकत्र घालवलेला दर्जेदार वेळ मिळेल. म्हणून आम्ही सगळे मिळून काहीतरी करूया, या विचाराने आम्ही Lamgrace Dance Studio मध्ये पोहोचलो.

आमच्यापैकी कोणीही जन्मजात नर्तक नव्हता. पावले शिकणे आमच्यासाठी सोपे नव्हते, कधीकधी हात आणि पाय वेगळ्याच दिशेने जायचे. Lamgrace ला खूप मेहनत घ्यावी लागली. आम्ही शिकण्यात मंद होतो, पण ती संयमी होती आणि तिने हार मानली नाही. आम्हीही मागे हटलो नाही. ते एका तासाचे नृत्य लवकरच फक्त व्यायाम राहिले नाही, तर शिकणे, हसणे, नवीन लोकांना भेटणे आणि मैत्री जोडणे यात बदलले. सुरुवातीला फक्त शिक्षिका असलेली कोरिओग्राफर हळूहळू मैत्रीण बनली, तिचे सहाय्यक कोरिओग्राफरही मित्र झाले. नागालँडमध्ये एक डान्स स्टुडिओ आमचे छोटेसे सामाजिक विश्व बनले.

Sonal च्या काही नाजूक स्त्री-सुलभ हालचालींसाठी Lamgrace ला आणखी एका जोडीदाराची गरज वाटली, म्हणून तिने Priya Bareil ला बोलावले. उत्साही आणि खेळकर Priya ने Sonal ला त्या हालचालींसाठी मदत केली. यातून मला एक छोटासा धडा मिळाला, सगळे काही स्वतःच करावे लागत नाही, कधीकधी एखादा भाग चांगल्या पद्धतीने करणाऱ्या दुसऱ्या व्यक्तीला सोबत घेणेच योग्य ठरते.

शेवटी आम्ही एक ते दीड मिनिटांचे चार छोटे डान्स पूर्ण केले. ते व्यावसायिक सादरीकरण नव्हते, परिपूर्णही नव्हते, पण ते आमचे स्वतःचे होते. Lamgrace ने त्यांचे चित्रीकरण केले आणि आजही ते व्हिडिओ बघताना आम्ही नागालँडमध्ये, त्या स्टुडिओत, त्या उन्हाळ्यात आणि मित्र बनलेल्या त्या माणसांमध्ये परत जातो.

नागपूरला परतल्यावर आम्ही शिकलेले सादर करण्यास उत्सुक होतो. पण हळूहळू Sonal चा बॉलिवूड स्टाईल सरावातला रस कमी झाला, तिला गरबा जास्त आवडू लागला आणि ती नवरात्रीची वाट पाहत होती. मी एकदा सराव करायचे ठरवले की खूप केंद्रित होतो, मला पुनरावृत्ती आणि नियमितता आवडते. Sonal ची लय वेगळी होती. त्यामुळे नृत्याचा ताण न बनवता मी तिला म्हणालो, तुझी हरकत नसेल तर मला माझ्या बहिणींसोबत हे करायला आवडेल. माझी लहान बहीण Jui आणि चुलत बहीण Harsha नियमित सराव करायला तयार झाल्या. संघ बदलला, पण नृत्य सुरूच राहिले.

ऑगस्ट 2024 मध्ये गणेशोत्सवात आमच्या Rachana Sayantara Society मध्ये पहिले नागपूर सादरीकरण झाले. आम्ही नवीन बॉलिवूड गाण्यांऐवजी Aajkal Tere Mere Pyaar Ke Charche Har Juban Par आणि Gustakh Dil Tere Liye Betab Hai O Janeja अशी जुनी गाणी निवडली. त्यावेळी मला चिकनगुनिया झाला होता, सांधेदुखी सहन करत पॅरासिटामॉलच्या मदतीने सराव सुरू ठेवला. पावले साधी होती, पण चांगली तालमी झालेली होती. सादरीकरणाच्या अर्धा तास आधी शेवटचा पॅरासिटामॉल घेतला आणि उत्साहाच्या जोरावर ते चमत्कारिकरित्या यशस्वी झाले. सोसायटीतील ज्येष्ठ नागरिकांना हे सादरीकरण विशेष आवडले, त्यांच्यासाठी ती गाणी तरुणपणाच्या आणि प्रेमाच्या आठवणी होत्या.

ऑगस्ट 2025 मध्ये आम्ही Soniya Dil Se Milale Dil - Just Chill Chill आणि Neend Churai Meri Kisne O Sanam ही जास्त लोकप्रिय बॉलिवूड गाणी निवडली. यावेळी मी Sonal चा घट्ट काळा टी-शर्ट आणि जीन्स घातली आणि सादरीकरणापूर्वी 30 हून जास्त पुशअप्स काढले, जेणेकरून छाती आणि हात स्टेजवर उठून दिसतील. स्नायू तयार होते, पण फुफ्फुसे नव्हती. डान्स सुरू होताच मी थकून धापा टाकत होतो, तरी सरावामुळे पावले आपोआप बरोबर पडत गेली.

2025 मध्ये माझा मुलगा Kedar याने शाळेतील सोलो डान्स स्पर्धेत भाग घेतला. मी त्याला संध्याकाळच्या क्लासला घेऊन जायचो आणि तो सराव करताना वाट पाहायचो. त्याने मेहनत घेतली आणि बक्षीस जिंकले. 2026 मध्ये मी त्याला पुन्हा सादरीकरण करायचे का विचारले, त्याने लगेच होकार दिला. यावेळी आम्ही अजय देवगणने साकारलेल्या तानाजी मालुसरे यांच्यावर आधारित उत्साही, वीरश्रीयुक्त नृत्य निवडले. योग्य योद्ध्याचे पोशाख आणि चिलखत घालून Ghamd Kar या गाण्यावर आम्ही सादरीकरण केले. समोरच्या रांगेत बसलेला एक छोटा मुलगा माझी तलवार आणि रुद्र अवतार पाहून घाबरून बाजूला सरकला, ही त्या संध्याकाळची सर्वात गमतीशीर आठवण ठरली. पण खरे महत्त्व टाळ्यांना नव्हते, तर मुलासोबत घालवलेल्या त्या वेळेला होते.

या प्रवासातून मला वेळेकडे बघण्याचा वेगळा दृष्टिकोन मिळाला. काम, कुटुंब, मुले, फिटनेस, शिक्षण आणि सामाजिक जीवन या सगळ्यांना वेळ हवा असतो, आणि दिवसात फक्त चोवीस तास असतात. त्यामुळे जास्त गोष्टी कोंबण्याऐवजी त्या एकत्र जोडता येतील का, हा विचार महत्त्वाचा ठरला. नागालँडमधला तो एक तास व्यायाम, कौटुंबिक वेळ, शिक्षण आणि सामाजिक संवाद असे सगळे एकत्र देत होता. Kedar सोबतचा सराव बाप-लेकाचा वेळ, शालेय तयारी, सादरीकरण आणि आठवणी निर्माण करणे असे सगळे एकाच वेळी देत होता.

सोसायटीतील ओळखीच्या लोकांसमोर सादर करण्यात वेगळेच समाधान असते. ते आम्हाला बॉलिवूड स्टार किंवा व्यावसायिक नर्तकांशी तुलना न करता, त्या काही मिनिटांमागच्या मेहनतीला दाद देतात. नागालँडमधल्या डान्स स्टुडिओत मी फक्त कुटुंबासाठी काहीतरी शोधत गेलो होतो, पण तिथे मला फिटनेस, मैत्री, हास्य, समुदाय, आठवणी आणि पत्नी, बहिणी व मुलासोबत नाचण्याची संधी मिळाली. आणि वेळेबद्दलचा एक छोटासा धडाही मिळाला, जास्त वेळ शोधण्याऐवजी आपल्याकडे असलेला तासच अधिक चांगल्या पद्धतीने वापरता येतो का, हे बघायला हवे.